Zorionak! Eman diezaiogun zentzua informazio honi...
Osatu berrikuspena informazio baliagarri eta egiaztatuarekin, beste erabiltzaile batzuek erreferentzia baliotsu eta interesgarri bat aurki dezaten.. Erabili formatu egokia, egiaztatu ortografia eta arreta jarri kalitateari. Informaziorik gabeko gailurrak administratzaileek ezabatu ditzakete..
La vertiente zuyana de la sierra de Badaia a poniente de Ganalto (898 m) se resuelve en un alargado cordal boscoso de altitudes discretas, con tres modestísimas cotas dotadas de topónimo; las cumbres de Nikosarri (691 m), Beurio (676 m) y San Pedro (672 m) rompen apenas la uniformidad del perfil de este relieve extendido entre las localidades de Aperregi y Lukiano, delimitado al SW por la vaguada de Burdiaran (o Gurdiaran), que vierte al río Baia, poco antes del puente de La Encontrada, las aguas que se escurren por la escondida cascada del Txorro tras los, cada vez más raros, periodos de lluvias abundantes y persistentes.
Un agradable paseo de suaves pendientes por buenos caminos permite puntuar sin esfuerzo las cimas de Beurio (676 m) y Nikosarri (691 m), camufladas bajo robles y hayas; la insignificante cota de San Pedro (672 m), protegida por alambradas, cubierta por una plantación de coníferas y enmarañada, se antoja hoy por hoy prescindible como objetivo montañero.
Desde Aperregi
Se toma al W de Aperregi (625 m) la ruta clásica hacia el portillo de Arnate y Ganalto por pista forestal que enseguida traspone una barrera metálica con portezuela para personas; poco más adelante, frente a una señal de prohibición para vehículos no autorizados, se desvía a la derecha un ramal herboso, pronto convertido en tortuosa senda de ganado con tendencia a embarrarse en tiempo húmedo, que rodea la solana de San Pedro y enlaza luego en un claro del bosque con un camino forestal procedente de la propia pista de Arnate; interesante encrucijada, que delimita los concejos de Aperregi y Lukiano, donde arranca la vieja senda que permite ascender a La Malapasada por la herbosa vaguada de San Miguel.
Siguiendo al NW el camino principal, pronto se advierte a la derecha una traza de saca de leña que trepa entre hayas y robles al cercano cordal, donde un solitario marojo escoltado por un acebo nos sirve como referencia para señalar la anodina cima de Beurio (676 m). Se puede continuar por la loma sin dificultad y recuperar luego nuevamente en descenso el camino forestal.
Cruzamos una barrera metálica y continuamos hacia Lukiano por delicioso robledal punteado de hayas, hasta alcanzar una peculiar dehesa de viejos marojos trasmochos. El camino forestal se desvía a la derecha hacia el cercano núcleo de Lukiano, pero se puede continuar de frente por empinada ladera herbosa y ganar la indefinida cima de Nikosarri (691 m), frecuentada por el ganado.
Desde esta cota, por limpia pradera panorámica hacia el dulce valle de Zuia, las crestas de Oro y las alturas de Gorbeia, se toca junto a un depósito de aguas el carretil hormigonado que, sin error posible, conduce a Lukiano. La torre de la parroquial dedicada a San Juan Bautista señala el camino de parcelaria que, entre prados y extensos maizales destinados a forraje para la nutrida cabaña lechera de la localidad, conduce en placentero paseo de vuelta al caserío de Aperregi (1,30 sin contar paradas).
Acceso: Aperregi (20 min); Lukiano (30 min)
-
{{track.description}}{{track.distance|distance}} | {{track.altitude_gain|altitude}} | {{track.altitude_loss|altitude}}{{track.author}} | {{track.created_at,'short'|date}} | {{track.completed_at,'short'|date}}
-
Aperregi-Beurio-Nikosarri-Lukiano-Aperregi4,731,747 | 105.18 m | 105.18 mLuis Astola Fernández | 17-06-2023 | 14-06-2023
